İpleri kesiliyor boynumda fermanımın

Tüm şehir az evvel söndü

Sırtımda taşıdığım korlar eski

Avuçlarım kırağı, kış çoktan gelmiş.

Çocukluğumdan emanet sözler

Kırık dökük kalmış aklımda

Masallara inanma aptal yalanları

Demişti yaşlı biri

Oysa bir yanım hep masal olmak istedi

Birileri sabrı öğretti

Bir yanım, hemen şimdi dedi.

Bu ömrü bil ki hep bekledim

Bugünden sonra, yarından evvel

Değişen bir şey olmadı gün dökümlerinde

Bir ömür bekledim,

Ne kimse geldi, ne ben gidebildim...

Tırnakları biçimsiz uzayan

Birer anneydi her çağ,

Kendini değil,

Hep çocuklarını törpülerdi...

İpleri kesilir yine bir hayatın

Buza döner şehirler,

Ki nicedir haber yok belki herkes vazgeçti

Masallar birer birer kırılır şimdi

Yüreğini korla yıka fark eder mi?

Ömürler yangın yeri

Bu kez sanki yakın dedim

Yok, yine kimse gelmedi...

Bana değil suya anlat dedi
O herşeyi bilir
Sadece o yıkar geçmişi
Şahitlik ederim anlattıklarına
Ama bana değil mutlak suya anlat
Her rüya sonunda nefesini üfleyerek.

I.Nefes

Göğüne değmesem haberi olmazdı
Kendine gelenden, usulca gidenden
İnadına soğuktu bütün iklimler
Her pusulada yazlar aranır,
Baharlar yolu müjdelerdi.

Bu kez yılkı zamanı
Her kader kendini tanıyacak
Taşımaz ince bedenler ayazı
Şimal dön der “burası değil
Bana kalsa geri dön,
Henüz vakitliyken.”

Bir güney düşü, ıssız desem değil
Tedirgin uykudan uyanamama hali belki
Bir noktadan açılan onlarca yol
Ve doğrusu meçhul
Öğrenmişler kendilerine çağırır
Gerçek hiç yaşanmayandır belki de
Nidasız bir ses, kayıp desem değil.

Dönülür elbet gidilen yollardan
Yılkı denilen bir mevsim
Bir ağaç buldum kurumuş dalları
Göğünü yararken grilikte
Karlara gebe bir gece yarısı.

Çaputlarda ebemkuşağı dilekler
İki rengi adağıma seçtim
Turuncu: Sağ bileğime bağladığım
Düşüm,
Varılmamış atlasa diğeri
Ve eflatun: Bir ucu bileğimde…
Diğer ucu kuru dalına astığım.

Bir cevap.
Uçurumun başında
Kendini astığı dilek ağacı gölgesinde
Suretin sulhünü bekler gibi
Dinginleşmeye hasret,
Toprağa yüz sürer gibi.

Suya üflediklerimin ilkidir.

Su anlar her dilden
Şeklini alır, sarmalar
Suya anlattığın sırrındır
Kuyu eder kendine, anlar ve yıkar
İlk sır mühürdür, üfledin ve kilitledin.
Hazır olduğunda ikinci nefes,
Ve tekrar şahitlik ederim.

II. Nefes

Zahirde kalmadı söz
Rivayet ki:
Yıldızlar batında doğar
Mana sinede büyür
Ve sır “mim” dir.
Kadim bir zikir gibi
Dilden dile iz gibi.

Bir rüya kavmi
Bir vaha ve bir kuyu
Asr-ı erenler zamanı
Sabrının sırrına erenler
Kendi cennetlerinde.
Ve hüşu: Evren ahengi.

Bir rüyanın
Hiç bitmemesini dileyerek
Dönerek zamanın içinde
Kendi küresinde
Ashabın gölgesinden
Zerrenin bilincine
Karışarak sarmalın ucunda
Diğer taraftan atılan
Kovulmuş bir soy olur.

“Ayn” sabrı görür
“Sin” aşikar edemez
Şimdilerde hicran ve ah
Gözyaşlarıyla yıkanmış
Eyvah.

Bir rüyanın en güzel yerinde
Hiç bitmemesini dilerken
Uyanır gerçek,
Karışır zaman.

Şahidime ve suya
Sabah hayrına
Bir kez daha…

Yeni bir güne uyanacağımıza
Eminsin değil mi?
Güzel şeylerin beklediğine?
Bildiğim tek zaman şimdi
Elimden bi’şey gelmiyor.


III. Nefes

Kayıp gitme artık düşlerimden.
Uzaklaşan her bir görüntüyü
Kavşaklarda izliyorum.
Her dönemeçte koşuyorum,
Yok, kayboluyorsun…

Kum fırtınası günler
Uçuşup kayboluyor ard arda
Ve solgun, sarı.
Beni yetim bırakıyorsun
Bir hevesin elinde piç oluyorum.

Şehirlerin köprülerinden geçiyorum
Hepsi tanıdık
Bir rüya seyyahıyım,
Derken kirpiklerini eğiyor ince bir acı
Bildikçe sızım oluyorsun.

Aklımın odalarına tüneller kazıyorum
Kolaçan ediyorum dört bir yanı
Kirli ve utangaç oluyorum.
Issız bir şehrin insafına kaldım
Bilmiyorsun.

Kuru ve çatlak her köşe
Gündüz değil azap gibi bir kış
Ayazı içimde buza kesiyor
Ve aynı kavşakta izlerini buluyorum.
Gene mi gidiyorsun?

Sözcüksüz tanımlamalar zinciri
İzahı yok işte
Aynı köşede bildiğim kavşakta
Kaybolmadan az evvel
Beni kurşuna diziyorsun
Celladıma hiç kinim yok
Çok önce bağışladım diyorum
Ellerinin insafına kalıyorum.

Sustuğum acılar konuşuyor şimdilerde
Bilmediğim bir dil oluyor
Beyhude bir çevirme telaşı
Belki de öldüm çoktan
Avuçlarımdaki soğuk toprak
Delilidir, belki.

Koyup gittiğin her köşe başında
Her şehre, köprüye kırılıyorum
Bir şehir çocukluğum oluyor
Büyümeye kalıyorum.
Geçmişi kundaklıyorum
Eşgalleri yakıyorum
Hafızamda bir bir.

Şimdilerde kaldım ya burada
İçimde geç kalmış bir mezarcı telaşı
Kıstırıldım diyorum
Dört yanım duvar
Döndükçe kanıyorum.
Bir kavşakta izlerini arıyorum
Dikiş tutmuyor tenim.

Beni öylece bırakıyorsun ya
Dönemeçlerin bir yerinde
Kayboluyorsun ya, kendimden düşüyorum ya,
Dönüşüyorum ya bilmediğim herşeye karışırken
Anladım.

İzi kalır herşeyin
Bi’kaç geçmiş, yerine oturmayan söküklerin
Kayan her yıldızın boşluğu ordadır
Bazen bir rüya sebebi olur
Ne diyeyim, herşey yolundadır belki de.
Böyle iyidir…

3
2
1
Tekrar ve tekrar
Bildik dönemeç
Bu sefer kapalı gözlerim
Ben görmeden…
Öylece git
Usulca.

Üç nefes, üç rüya
Her sır suya
Mührü; zamanın elinde
Zaman “tek” sırrı aşikar…
Üç rüya…

Bu şehrin tüm ara sokakları
Caddelere açılır
Kaybolma diye…

Irmaklar zamansız kırıldığında, yataksız kaldı sular.

Zaman/sızım

Gözlerimden vapurlar geçerken
Herbiri çığlık, rotası sürgün bir ada
Aklım en uzak yol.
Rüzgar; sürükleyebilirdi bir anda
Yahut her mavi kapısında erguvanalar açtırırdı
Bir vakitte yenilecektik,
Mümkündü sadece ani oldu.
Kalemler kırıldı, hükümsüz kaldı sorular…

Anı/sızım

Unutarak dinginleşecek
Başka türlü seveceksin
Anısı başka olacak
Bir serçeye g(ön)ül vermiştin hatırla
Ve aşkın mevsimi ekime yakışırdı
Güzler tanıdık, renkler benzer
Dokusu başka olacak.
Devrim aşktı hatırla
Kanatlar kırıldı, g/öksüz kaldı kuşlar…

Sabır/sızım

Sular çürüyor bentlerin durgunluğunda
Ve içimizde taş taş üstünde değilken
Dağılmışken yani öylesine biçimsiz, beklerken
Ezber kendiliğinden bozulacak
Dengenin böyle sağlanmacağı gibi
Anlamak ta başka olacak.
Sabır denendiği an kaybedilendir.
Dallar kırıldı, köksüz “leşti” gövdeler …

Aşksızım

Ve şimdi ne vakit kelimeler oynaşsa
Ezberlemişler aşk sanıyor
Oysa işgalleri sevmedim ve
Kimseyi öldürmedim
Aşk dikey bir intihar girişimidir
Bildiğim; henüz ölmediğim.

Aynalar kırıldı, sırsızdı suretler…

Yalnızlık çamur kokar

Yapışır kalır üzerine

Küheylan rüzgarlardan sonra

Hevesleri dökülür bir bir

Ve hatıran aziz değildir artık.

Fıskeyle sevgi öğretildi

Bir dirhem şevkatte arandı cevap.

Yanında önemsenmeyenin

Yokluğunun kanatması gibi...

Değer: Kaybettiğinde anlaşılandır.

Bir yere gittiği yok kuşların, anla!

Onca yol aynı iklimde kalmak için

Kalan, savrulur mevsimlerde

Durdukça donar içinin ırmakları

Yalnızlık soğuk ve kirlidir

Anladıkça hatırlarsın.

Sokaklar aynı, yüzler de

Birde başarısız dünyanın kelebek kralları.

Yeniliriz bu sistemin oyunlarında

Git ve yaşanacak bir yer bul kendine

Bir bir kayboldu kahraman bildiklerimiz.

Saadet asrı değil aynadan yansıyan

Devrimler parlamıyor ihtimal gölgesinde

Ve son kurtarıcı yalnız öldü

Durdu, çürüdü tarih

Kutsanan her geçmiş kendini gömdü.

Kalabalık ve çirkin şehirler gibi

Dağınık ve biçimsiz kaldık.

Çok şey istememişti kimse

Sadece; başka bir dünyanın

Mümkün olma ihtimali...

Yardan sen geç ne diyeyim

Ben serden geçtim işte.

Sızdığın hayatta dönüp duran benim

Donuk ve uzak izlemeye daldığın

Sözlerin ifadesiz zamanlarında

Hep güzel kelimeleriniz olurdu

İfadenin içre, anlamın kayıp olduğu günlerdi

Kumral, ılık saatler

Ve her yaz çabuk geçerdi...

Hırçınlık narinliktendir

Kaçtıkça kovalamaz kimse

Oyunsuz sokaklarda dönüp duran benim

Kutsal bilgilerin kilitlenmiş zamanlarında

Anlamaya çalışan bir yüz belki.

Korkularınızın ördüğü kalabalıklar vardı

Kaçıp odalarına saklandığınız.

Hatırladıkça büyür bir geçmiş

Umarım böyle güvendesinizdir.

Dilediğin kişi olmadığım için

Daha az farkında daha çok işkolik,

İyi olabilirdi evet ve özür dilemeyeceğim

Ama vazgeçme!

Bu kadar çabuk vazgeçme!

Bazı coğrafyada masallar

Hiç mutlu sonla bitmiyor,

Belki sadece bu yüzden

D/üşüyoruz...

Olan her şey durduğu yerde

Bittiği yok sinmiş hikayelerin

Siz yolunuza gidersiniz

Öyküler suret değiştirir, yeniden başlar

Dönersen oradadır ve her öykü yüzündür

Kelimeleri satırlarda ören benim

Ve yüzün, kadim bir hikaye

Her köşede yeniden başlayan.

Tanıdığım en eski hikayenin

Yüzüne olsun bu... Yüzünüze...

I- Son yahut Giriş

Bir mevsime benzersin, iklimini çözemediğim..
Titrek ve kararsız bir eylül akşamında
Sağanak sonrası bir gecede kaybettim, fısıldadığın sözleri.
Aklım çingene rapsodisi, devretmeyen uykulardan yorgun
..Böyle olsun istememiştim..

II- Delil(l)

Kendimi inandırmak pahasına söylenen
yalanlardan biri değildi bu.
Yaşadığıma inanmamın bir nedeni
bir shut ve keskin tadı kadar yaşamın
uğultulu dehlizlerinden geçiş.
Varlığın tene atılan neşter
ve irkilme kadar netti -yaşam şoku-
Belki suni teneffüs zorunluluğu değil
Ama bildiğim delildir bu
belki de kendi varlığıma,
Hala yaşıyor olmama...

III- Uzak

(B)ırak (b)öylece kalsın ne diyeyim
Bir saniyeden ötekine geçemeyen yerde zaman
Tik ve tak arasında tek bir anda..
Don/durulmuş bir masalın içinde
artık mucizelere inanılmayan çağdayız
yahut bu çağlara inanmaz artık hiç bir mucize...

IV- İkilem

Yaklaşmanın hiçbir anlam ifade etmediği bir yer(de)
mesafe -siz-leri yakınlaştırırdı ve en yakın çok uzak(tı)
Bir adımın onlarca geri kaçması ve kendine küsler
bu uzak savunmasız bırakıyor çünkü fazla güvenli...

V- Kendimden Kendime

Sebebim,ne diyebilirim ki kalabalıklaşıyorsunuz gene
Ve bu çok-lar yalnızlığımı yüzüme vuruyor,satır satır.
Herkes kendini arar hikayelerinde
Her yolculuğun kendine varması gibi
Bir yere gitmediğini farkettiriyor zaman
Beklemeden sadece "durmak" hem hızlı hem yoruyor..

Bilincin VI ya da Üstü

Günle gece, iftarla sahur,iki bayram arası
Devredilen iki zaman molasının herhangi bir yeri
İki kısa anın arasında o upuzun ara
Ve aklın köşelerinde konaklayanlar - bir kaçı sadece-
söz olur. Dile döküldüğünde anlamsızdır.
Zihinde başkadır, dilde başkalaşır.
Neden ve sonuç kadar özgürleşir birbirinden
Bir sonuç nedeni olur tüm yabancılaşmaların
...iki sözün bende kalmış, unutamadım...

VII- İsyan

Sabırların buz maviye döndüğü dondurulmuş
ertelemelerle örülü bir koza, yaşam sahası.
Deneneceksin dediler, sınav isteyen kim dedim,
ne olduğum böyle öğrenilmez.
İsyan başlamak üzere ve tarafında değilim
Haberin olsun...

Safir tutkulardan, sırma sabırlara...

Bir şehrin kalabalığı kadar yalnız

Teselli puslu bir söz

Her suret eksik

Bilmeye uyanır akasya sabahları

Toprağa değer misk-i amber.

Delil’in varlığındandır

Gün gibi aşikar sineden.

Yakamozlanır ab-ı taraf

Ay suya iner şimdi

Şavkını bırakır gök kubbe

Her şey yerli yerinde.

Bilirim sendendir.

Esirgemedi ve bağışlamadı

Biri ötekini.

Vecd kibire mağlup.

İlk emir belki "sev" di

Sinede gömülü kaldı

Son emir belki "sev"dir

O çağ hiç yaşanmadı.

Bir soy sırrına eremedi

"Oku"madan narında yandı.

Sonrakilere malum olsun…

Ayn

“Aynasında suretin"

Ayna sırrını dökerken

Feryat eder suret

Gümüş bir çığlık asılı kalır

Çerçevesinde zamanın

Sorguya dönüşür varlığı

Ayna masum

Yansıttığı ezberi

Kendini arar durur

Artık her gördüğü yüzüdür

Düştüğü efsun kuyusudur

Kimse söylemedi suretsizliğini

Bu yüzden hiç bilemedi

Göremeyeceğini...

Şın

"Işığın efsunu"

Pusulalar birikir

Sisli kuzey yıldızı gecelerinde

Acemi bir dönüştür

Her köşe zamanı.

Sarsak bir çocuk gülümsemesinde

Kırılır mevsimler.

Kuzey ya da güney

Yolunu çizeceksin

Parşömen zamanlarından bir atlas

Meridyenleri kayıp,

Ab-ı güz kuyusu olur.

Adanmamışlar pirlerini ararken

İnandıklarını bir yana topla.

Var ya da yok

Kendinde bileceksin

Narçıl sabır taneleri dizdirir

Işıksız her gece

Dokunduğun hayattır artık

Her dileğe bir tane

Adağım; yazgımın endamı

İlk ya da son

Bu baharı sen söyleyeceksin

Kaf

"Kadife yazgılar"

Her gidişin bir öyküsü var

Yahut kalmanın

Biri ceplerine sığdıramadı yüzünü

Hiç taşıyamadı

Durduğu yerde kalakaldı.

Birinin gözleri yüzü kadar

Hiç kapatamadı.

Birinin ahı kaldı.

Öbürü hep kırıldı,

Ne yana dönse bin parça

Toparlayamadı.

Diğeri hiç anlatmadı

Döndü kendine sustu.

Bir öykü hiç yazılmadı,

Başkasına devroldu.

Olsa olsa ten hevesi

Şimdilerde aşk diyorlar

Kuyum; derdine düştüm Yusuf'un

Bir gömleği hayat sanıyorlar

Kan kuru, rengi pas

Adına beklemek diyorlar.

(telefonda)

Biri- Diğeri:

….

-   Bildiğini sandığın yerde değilim..

-   Komik ama ben de..

Birinin diğerinden farklı olmadığı günlerde hep aynı güne uyanırken nasıl olduysa tek bir “an” da duydu içinin sesini.. “Demek ki uyanmak yetmiyor çözülüşün başlaması gerekiyor..” Boğazındaki düğümleri düşündü yutkunamadı..

Sahi hayat kurgulamak kolay mıydı? Sonuçta küresel ekonomilerde tüm yapılanmaların projeler olduğu bir düzlemde -ki insanlar hayallerini bile küçük kutularda şekillendirip, boyayıp satabilirken - en iyi projenin kendimiz olması gerekmiyor muydu? Makyajlı yüzlere kim inanırdı yeterince natürel bir ten yapamadıktan sonra..

Rengarenk ebabil kuşları çizdi aklında.. Hiç biri bir muhabbet kuşu etmedi.. Renkli maketlerin yuvaların sıcaklığını belirlediği zamanların emitasyon şehirlerinde yaşanacak bir hayat olabilir miydi? Ve tüm o üst üste yığılma hayatların bir deniz kenarı, dalga sesi yahut temiz bir gökyüzü etmesi mümkün müydü.. Ellerinin titrediğini fark etti, durduramadı..

Öyle düşünmemeli aslında gayet bilinçli bir köle sayılabilirim.. Neticede bu da bir alış-veriş biçimi. Ödenilen bedeller kadar kazanımların da olduğu yadsınamaz. Ne kadar köle olunduğu kendi küçük efendiliğin ile de doğru orantılıdır. Her köleliğin efendilikte getirdiği kaçınılmaz.. Döngü denen şey bu mu diye düşündü, cevap bulamadı. Kendini kandırmak kolay olmayacaktı, vazgeçti...

(Salonda otururken)

Diğeri-Biri:

-   Çok zaman gitmem gerektiğini düşünüyorum biliyor musun. Kaldıkça ölüyor gibi...

-   Saçma canım bundan başka yaşam alanı yok kafanı sadece kuma gömüyorsun.

Konuşmasını hatırlayıp utandı bir an kendinden. “Kafamı gömebileceğim kum bile kalmadı gerçekte.” Yargılayıcı olmanın taşınmaz ağırlığını hissetti omuzlarında . “Olmak istediğim yer ya da an bu mu? Herkesin ve her şeyin yavaş yavaş kaybolduğu zamanlara geldik işte.” “Bir başına kalma”. Bunu uzun zamandır bekliyordu gerçi. Önce ya da sonra olmasının bir önemi olmamalıydı kaçınılmaz olanı bilmek yeterliydi. Tırnaklarının bakım zamanı gelmişti ojesini sildi yeniden sürecekti, gerekli mi diye düşündü, cevabını vermedi…

Kahvesini masaya bıraktı, ayağa kalktı.

“Bu proje benimdir hayatım kontrolümdeyse şayet” gülümsedi, en iyi projelerin her zaman sona saklanması gerekiyordu. Alıcı gözlerle evine eşyalarına baktı halen taksitlerini ödediği gösterişli eşyalara sahip olmak için hayatının kaç ayını daha ipotek etmesi gerektiğini hesapladı. Hayatın tek bir günü bile hesaba sığmıyor çünkü geri dönmüyordu. Geç diye bişey var mıydı peki. Uyanmanın yetmediği hangi çözülme erken sayılabilirdi ve geç ne kadardı, her şey için mi? Artık çok mu geç ? “Şimdi olmuşsa tam zamanıdır, sorgu zaman kaybıdır az önce fark ettin bunu. O halde şimdi”. Ve bütün didaktik iç konuşmalarını geride bırakarak öğrendiklerini teslim etti hayata, aklını masmavi gökyüzü kapladı. “Bildiğim düşlerim kadar ”

(telefonda)

Biri- Diğeri:

-   Bir zaman kayboldum biliyorum ama özledim.

-   Kaybolmak iyidir, umarım iyi gelmiştir.

Ben renklerini yazayım...

Günebakan, sessiz ve sahil

Hiçbir trenin uğramadığı

Akşamları nihavent

Balkonuna dallar değen

Bir şehir olsun.

Konuşmadığın iklimlerden

-Ki kuzey soğuktur çok zaman-

Ihlamur kokulu bir akşam gelişin

Gündüzü ben dizerim

Sakız kokan çarşaflara

Ve hanımeli ekerim sabahlara

Kuzey soğuktur

Mevsim güney olsun

Sözlerin ateş zamanlarında

Yanakları al çocuk haylazlığı gözlerle

Hayata karıştık. İlk sen söndün

Hiç devrim görmemiştik

Ve ceplerde biriken sözler

Genzimizi yakar olmuştu.

Devrim bu zamana hiç uğramadı

Ve küskün atlaslar biriktirdi cümlelerde.

Bileklerimde sakladığım kırgın kokularla

Yaşlandığım bahçede sobelemeni bekliyorum

Bu şehir avuntusu olacak ömrün

Unutkan çocuk gözlerimi geri alıp

Kıymetini vereceğim ilk meşe oyununda

Öğrenilmiş herşeyin kurgusunu boz diye

Karşına geçip uzun küs zamanlarına inat

Elimi uzatıp her “küs”e “boz” diyeceğim

Gözlerini kaçırma sakın, bu seni yalancı yapar...

Gözlerimden vapurlar geçerken

Her biri çığlık, rotası sürgün bir ada

Aklım en uzak yol şimdi.

Rüzgar; sürükleyebilirdi bir an da

Yahut her mavi kapısında erguvanlar açtırırdı.

Bir vakitte ölebilirdik sevgilim,

Mümkündü

Sadece ani oldu…

Saymadı geçen günleri, her hatırladığında gülümsedi.

Derken o kadar çok gülmeye başladı ki

Hayat işte şakacı bir çocuk, gözümden yaş getirecek kadar

Dünya mı kaçtı gözüme, ben mi kaçamadım dünya bilmişlerinden

Bilemedim dedi… Öyle de oldu, hiç bilemedi…

Yıldızlar gidilemeyen şehirler gibi

Dalgın bir çift gözün sürmesi

Kirpiklerini ıslattığında rimellere küsüp

Bir şarkıdaki aşka sığınma gibi

-Ki hiç aşık olmamıştır zaten-  ve şimdi

Anlamamak bir lütuf oluverir.

Acı yeterince uzaksa, güvendedir hayat.

Zanlarında boğulan her göz

Sesindeki yaradan tanır diğerini

Bir zaman dinlenilir limanlarda,

Derken yorulur renkler, solar sesleri

Yaseminler alışıp kök verir, ne acı

Gideceğinden habersizse, huzurludur hayat.

Benzetemediğin her şeye küsmek gibi

Bazen baktığın uzaklıklara yahut düşlere

Bazen birine; tanıdığın sese ve öğrenemediğin dile

Uğultulu bir gecede çakıltaşı izlerinden yol yapmak gibi

-Ki yıldızlar bile durmazken yerlerinde-

Ölüyor tarla kuşları ne gam

Her sabah uyanıyorsan, hala şans veriyordur hayat.

Yüzün aceleci ve değişken, iklim tutmaz mevsimler gibi

Gümüş bir şevkatte kollarını açmış zamana direnen

Uykusuz ve bilmiş çocuklar gibi… Kaçarak yaşıyor

Direnerek vazgeçiyor ve değiştiremediklerini unutuyorsun.

Yüzünü sebepsiz asmak gibi,

- Ki küsmez kimse, yoluna gider sadece-

Dönmeler hiç suç sayılmadı hatırla

Ve her dönüş kendine değil mi aslında…

Dönüşüyorsa en uzak ihtimaller, büyütüyordur hayat.

Bilmediğinden değil sadece unutma istedim…  

Kırıp kanatlarını derine, çok daha derine batırmayı denedi.

Çünkü: Vazgeçebildiğimiz kadar özgürüz.

Erguvanlar kırgın ve beyhude bekleyecekler.

Bu kez bahar yok sahi

Ve göğsün çorak kokacak.

Ay doğarken beni hatırla.

Sözüm olsun ki:

Her batışında seni biraz daha özleyeceğim.

Başka bir hayatta muhtemel kardeşim,

Şimdilerde katilim;

Sen bir damla gözyaşı döksen,

Nehirler kurudu sayarım.

Gülümser göremedim yüzünü,

Derdim malumun olsun.

Biter bütün şarkılar

Tekrara düşer nakarat.

İşte yine bildik ah

Her şeyden ve hepsinden sonra

Ben kendime kalanım

Değişmiyor, unut öyleyse …

Her bir  parçayı uzağa, daha da uzağa fırlatmayı denedi.

Çünkü: Sadece vazgeçebildiğimiz kadar…

Sana dokunmak suya dokunmak gibi, ürperten kimi zaman ya da ferahlatan. Parmak ucumun buğusunda uçuverecek gibi, suya dokunmak sana dokunmak gibi çok zaman.

Bak, toprak baharı giyiyor ve ikindi yağmurları kaplıyor göğü . Su toprağa iniyor, bahar rengarenk.

 Fikrinden uzak düştüğün her yer gurbet, üşüdün mü? Çiğ vuruyor üstüne demek ki sabah yakın. Ve isyan et yaşadıklarına, bu düzeni sen kurmadın. Bak ezberlemişler nasılda okuyor bildiklerini, adını düşürmüyorlar ağızlarından. Ve erteliyorlar başka bir hayata, şimdi olması gereken güzel günlerini. 

Sana dokunmak ılık bir melteme kendini bırakmak gibi… Benzeriz hepimiz çok yönden diğerimize. Bu yüzdendir belki, yüzümüzdendir yani izlerdendir birbirimizi ilk görüşte tanımamız. Çocukken içinden ejderha geçen masallara inanışımızdan ve şimdilerde bir serçeye dahi gülümseyemememiz den. Benzer illa en az bir yönümüz belki de satırlarımız ve en çok bu yüzdendir öykülere sığınmamız.  

Bu şehir hep aynı sakinliğin düşünü kurdurtur. Aslında bırakıp gitmek isteyen çok kişiydik ve tüm kaçışlarımızı hayallerimizin sahil kasabaları beklerdi. Her yer bildiğin gibi, bir yere kıpırdayamıyoruz oysa malum… Tüm kuşlar kendi iklimlerine göçtü, biz kalanlar şikayet ettik.

Sana dokunmak kendime yaptığım bir iyilik. Biliyorum, aslında hepimiz yalnızız ve alışmalıyız. Biliyorum, kendi bir başınalığında en çok büyür insan ve tanışır en gizli kendiyle bir odanın karanlık köşesinde belki de uykuya dalmadan az önce. Ve biliyorum bir başkasına ele vermeden kendini sürülen ömür en güvenlisi. Ama biliyor musun, her şeye rağmen tüm öğretilen ve öğrenmişlere “rağmen” yakıştıramadım kendimi bu kutsamalara. Bir tek belki de bu yüzden sana;  en yalnız bildiğime dokunmuş olmam. Değiştirebilirim sandım, ne küstahlık!

Sana dokunmak satırlara dokunmak gibi. Bir öykünün sonunu değiştirmek gibi ve değiştirdim satırları, sandım ki böyle başlar her şey. Yaşadığın gibi yazılmıyor ve kelimeler karşılamıyormuş, öğrendim, öğreniyorum. Yüzümü döktüm aynalara, aklımdaki bir an kaç satır eder diye düşündüm, hesap edemedim. Kırdım serçelerin kanatlarını ve en çok incinen taraflarımı sevdim. Her serçe kendimdim. Yorgunum şimdi ve etrafta çıt yok…